زمینه و هدف: بسیاری از مطالعات ارتباط بین pH پایین خون بند ناف و مرگ و میر کوتاه مدت در کنار اختلالات نورولوژیک بلندمدت را نشان داده اند، اما مطالعاتی که ارتباط بین لاکتات بالا و نتایج نامطلوب کوتاه مدت را نشان بدهد محدود است. هدف این مطالعه تعیین ارتباط بین لاکتات خون بندناف طی ساعت اول تولد در نوزادان متولد شده با آپگار دقیقه 5 کم تر از 7 و عوارض زودرس نوزادی می باشد. مواد و روش ها: در این مطالعه مقطعی، 49 مادر باردار بالای 37 هفته مراجعه کننده به زایشگاه مراکز آموزشی دانشگاه علوم پزشکی مشهد با شروع دردهای زایمانی، در صورتی که آپگاردقیقه 5 نوزاد متولد شده کمتراز 7 بود پس از کسب رضایت آگاهانه، به روش نمونه گیری در دسترس وارد مطالعه شدند. اطلاعات اولیه ثبت و نمونه خون شریان بندناف گرفته شد و میزان pH، pCO2، بیکربنات و لاکتات آن اندازه گیری شد. پیامدها و عوارض نوزادی و پیامد نهایی (ترخیص یا مرگ نوزاد) ارزیابی شد. یافته ها: : در کل، 25 نوزاد پسر (51/0 درصد) و24 نوزاد دختر(49/0 درصد) با میانگین سن حاملگی1/1±,39/3 هفته وارد مطالعه شدند. غلظت لاکتات خون بندناف در نوزادان با انسفالوپاتی هیپوکسیک ایسکمیک، نوزادانی با نیاز به انتوباسیون-ونتیلاسیون، نوزادان با هیپوترمی، آسپیراسیون مکونیال، بستری در بخش مراقبت ویژه نوزادان و فوت شده به طور معنی داری بیشتر از گروه مقابل بود (0/05P<). بهترین نقطه برش لاکتات جهت پیش بینی انسفالوپاتی هیپوکسیک ایسکمیک و نیاز به انتوباسیون4/55 میلیگرم در دسی لیتر و جهت پیش بینی فوت نوزاد 6/19 میلیگرم در دسی لیتر با حساسیت 100 درصد و ویژگی 97/4 درصد بود. نتیجه گیری: : سنجش میزان لاکتات خون شریانی بند ناف می تواند معیاری با دقت بالا جهت تعیین پیامد و عوارض زودرس نوزادی باشد که تا حد زیادی به ارزیابی وضعیت سلامت نوزادان با آپگار نامطلوب در هنگام تولد، پیش آگهی آنان و مدیریت درمان کمک کند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

هدف از پژوهش حاضر، بررسی آثار تمرین تناوبی بر سطح لاکتات و فعالیت آنزیم لاکتات دهیدروژناز خون موش های صحرایی بود. 20 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار (میانگین سن و وزن به ترتیب 3 ماه و 224±14 گرم) تهیه شده و سپس، به طور تصادفی به دو گروه شاهد (n=10) و تجربی (n=10) تقسیم شدند. پروتکل تمرینی شامل 4 دقیقه دویدن روی نوار گردان و 2 دقیقه استراحت فعال در 10 مرحله تمرینی روی گروه تجربی اجرا شد. 48 ساعت بعد از آخرین جلسه تمرینی بعد از ناشتایی شبانه، موش ها با ترکیبی از کتامین و زایلازین بیهوش شدند. برای اندازه گیری لاکتات و فعالیت آنزیم LDH، خون گیری از قلب حیوان انجام گرفت. اطلاعات با استفاده از شاخص های پراکندگی میانگین و انحراف معیار (M±SE) و آزمون t مستقل تجزیه و تحلیل شد. نتایج نشان داد که تفاوت معناداری در سطح لاکتات خون دو گروه وجود نداشت، ولی در میزان فعالیت آنزیم LDH، تفاوت معناداری بین دو گروه تجربی و شاهد مشاهده شد (P<0.05). این نتایج نشان می دهد، تمرین تناوبی به پاکسازی لاکتات منجر می شود. پایش لاکتات، موجب حفظ گلیکوژن عضلات شده و از تجمع H+ که همراه با لاکتات تولید می شود، جلوگیری می کند.

هدف: تهویه ریوی در حال استراحت 6-5 لیتر در دقیقه می باشد، در حالی که هنگام ورزش به 150 لیتر در دقیقه می رسد. عامل تحریک تنفس و ایجاد تهویه بالا در شرایط ورزش مدتها است که مورد توجه بوده و در توجیه آن عوامل متعددی را دخیل دانسته اند از آن جمله پتاسیم و لاکتات خون به عنوان عوامل موثر در افزایش تهویه در هنگام ورزش محسوب می شوند، ارتباط این دو فاکتور، با افزایش ناگهانی تهویه در طی ورزش موضوع مورد بحث این مقاله است، بنابراین سعی شده است این ارتباط با آزمایش مورد بررسی قرار گیرد. مواد و روش کار: به منظور تحقیق این موضوع، 15 نفر از ورزشکاران مذکر داوطلب انتخاب شدند. به این افراد با ارگومتر تا سر حد خستگی ورزش داده شد. ورزش با 50 وات شروع و در انتهای هر سه دقیقه به 25 وات افزایش یافت. نمونه خون وریدی، قبل از شروع ورزش و در انتهای هر سه دقیقه در جریان ورزش گرفته شد. نتایج: هر سه پارامتر، تهویه، لاکتات و پتاسیم در طی ورزش با افزایش بار کاری افزایش یافتند. این تغییرات در هر سه مورد غیر خطی بود. ضریب همبستگی تهویه با پتاسیم 0.99=r  و با لاکتات 0.97=r محاسبه شد. نتیجه گیری: نتایج این تحقیق نشان می دهد که لاکتات و پتاسیم هر دو با افزایش تهویه در طی ورزش، ارتباط مستقیم دارند و ممکن است از علت های افزایش ناگهانی تهویه باشند.

سابقه و هدف: مصرف کربوهیدرات قبل از فعالیت بدنی، با حفظ گلیکوژن، باعث عملکرد بهتر و آسیب های کمتر عضلانی می شود. هدف این مطالعه مقایسه ی اثر مصرف گلوکز و فروکتوز قبل از فعالیت بدنی بر میزان لاکتات و لاکتات دهیدروژناز پسران نوجوان غیرورزشکار بود. مواد و روش ها: تحقیق حاضر، کارآزمایی بالینی، با یک گروه تجربی به صورت متقاطع یک سو کور می باشد. جامعه آماری، دانش آموزان پسر (19-17 سال) شهر زاهدان بود که 10 نفر به صورت هدفمند در دسترس انتخاب شدند. مرحله ی اول، خونگیری پس از 30 دقیقه از مصرف محلول گلوکز (g75 در cc350 آب) انجام شد؛ سپس فعالیت بدنی (دویدن روی تردمیل با شیب 5 درصد و با شدت 82 درصد ضربان قلب بیشینه) صورت گرفت و 5 دقیقه پس از آن، مجددا خونگیری انجام شد. 10 روز بعد، مرحله ی دوم، برای فروکتوز اجرا شد. در هر دو مرحله، سطوح لاکتات و لاکتات دهیدروژناز قبل و بعد از فعالیت بدنی اندازه گیری شد. داده ها با روش تحلیل واریانس با اندازه های تکراری و t مستقل، با نرم افزار SPSS، نسخه ی 19 آنالیز شدند (05/0P≤ ). نتایج: پس از فعالیت بدنی، متعاقب مصرف گلوکز (001/0˂ P) و فروکتوز (001/0˂ P)، سطح لاکتات، افزایش یافت و بین سطوح لاکتات، متعاقب مصرف گلوکز و فروکتوز، تفاوتی مشاهده نشد (062/0=P). در سطح لاکتات دهیدروژناز، متعاقب مصرف گلوکز (332/0=P) و فروکتوز (282/0=P)، تفاوتی مشاهده نشد و سطح لاکتات دهیدروژناز، متعاقب مصرف فروکتوز نسبت به مصرف گلوکز، افزایش یافت (32 0/0=P). نتیجه گیری: بین سطوح لاکتات، پس از فعالیت بدنی، متعاقب مصرف گلوکز و فروکتوز، تفاوتی مشاهده نمی شود؛ ولی مصرف گلوکز نسبت به فروکتوز، قبل از فعالیت بدنی، احتمالا می تواند از بروز آسیب های عضلانی، جلوگیری کند.

هدف از تحقیق حاضر بررسی رابطه غلظت های لاکتات بزاقی با لاکتات خون و ضربان قلب برای برآورد غیرتهاجمی آستانه لاکتات پس از اجرای یک شیوه تمرینی توپی فوتبال (بازی سه در مقابل سه) در مردان فوتبالیست است. به این منظور، 12 مرد فوتبالیست (سن: 1±18 سال، قد: 173.6±4.4 سانتی متر، وزن: 67.8±4.6 کیلو گرم، درصد چربی: 14.3±3.8) در قالب چهار گروه سه نفری در این پژوهش شرکت کردند. هر گروه سه نفره از آزمودنی ها نوعی از تمرینات بازی فوتبال در زمین های کوچک (سه در مقابل سه) بدون دروازه یا دروازه بان را در محوطه ای به ابعاد 25×25 متر اجرا کردند. فعالیت شامل حفظ توپ و تلاش حریف برای به دست آوردن توپ بود. برای تعیین شدت فعالیت، ضربان قلب آزمودنی ها در هر مرحله پنج دقیقه ای، با استفاده از ضربان سنج پولار ثبت می شد. مراحل نمونه گیری خون و بزاق در شش مرحله عبارت بودند از: حالت استراحت، بعد از 15 دقیقه گرم کردن و بعد از چهار مرحله بازی پنج دقیقه ای با شدت های 60%، 70%، 80% و 90% ضربان قلب ذخیره. بین هر مرحله، پنج دقیقه استراحت غیرفعال بود و نمونه های خون و بزاق در این مرحله جمع آوری می شدند. داده ها با استفاده از آزمون آنالیز واریانس با اندازه گیری های مکرر و همبستگی اسپیرمن در سطح معنی داری 0.05 تجزیه و تحلیل شدند. با توجه به نتایج، در مقادیر لاکتات خون و بزاق، بین شش مرحله تفاوت معنی داری مشاهده می شود. از طرف دیگر، بین لاکتات خون و بزاق در مرحله های پنج و شش (شدت های 80% و 90%) از قرارداد تمرینی، همبستگی قابل قبولی وجود دارد (r5=0.79،P<0.05  و r6=0.56، P<0.05). بین ضربان قلب و لاکتات در مرحله های پنج و شش بزاق نیز همبستگی بالایی مشاهده می شود (r5=0.6،P<0.05  و r6=0.68، P<0.05)؛ بنابراین شاید بتوان از اندازه گیری غلظت لاکتات بزاقی به عنوان روشی غیرتهاجمی برای تحقیقات فیزیولوژیکی استفاده کرد. همچنین، به دلیل شباهت بین نقطه شکست لاکتات خون- ضربان قلب و لاکتات بزاق- ضربان قلب در منحنی های مربوط می توان آستانه بی هوازی چشمی را برای این نوع قراردادهای تمرینی تعیین کرد. (قطعا تحقیقات بیشتر در این زمینه نیاز است).

1زمینه: اعمال محدودیت در جریان خون همراه با ورزش جهت تقویت اثرات ورزش در بهبود کارکردهای شناختی از جمله عملکرد اجرایی مورد توجه می باشد. از طرفی لاکتات به عنوان یک واسطه متابولیکی حاصل از ورزش بر عملکرد سیستم عصبی تأثیرگذار است. هدف از این پژوهش، بررسی اثر ورزش مقاومتی حاد همراه با محدودیت در جریان خون بر تغییرات لاکتات خون و عملکرد اجرایی مغز می باشد. مواد و روش ها: 14 مرد جوان و سالم 18 الی 30 سال در این مطالعه شرکت کردند. هر یک از افراد به فاصله زمانی حداقل 72 ساعت چهار بار در آزمایشگاه حاضر شده، و به طور تصادفی در شرایط کنترل، کنترل همراه با محدودیت جریان خون، ورزش و ورزش همراه با محدودیت جریان خون قرار گرفتند. ضربان قلب، فشار شریانی و لاکتات خون قبل و بعد از مداخله اندازه گیری گردید. از آزمون استروپ جهت ارزیابی عملکرد اجرایی استفاده شد. یافته ها: آنالیز داده ها نشان داد لاکتات به عنوان شاخصی از متابولیسم بی هوازی، به دنبال ورزش و با محدودیت جریان خون افزایش معنی داری پیدا کرد. اما تغییرات زمان پاسخ دهی به محرک ها در آزمون استروپ بدنبال ورزش و ورزش همراه با محدودیت جریان خون معنی دار نبود. اعمال محدودیت جریان خون به تنهایی در گروه کنترل نیز تأثیر معنی داری بر نتایج آزمون استروپ نداشت. نتیجه گیری: نتایج نشان می دهد ورزش مقاومتی حاد همراه با محدودیت و بدون محدودیت در جریان خون علی رغم تغییر در میزان لاکتات خون قادر به ایجاد تغییرات قابل ملاحظه ای در عملکرد اجرایی بلافاصله پس از ورزش نیست.

مقدمه : آستانه لاکتات که معرف ظرفیت ورزش در افراد است، بالاترین میزان مصرف اکسیژن در طی ورزش بدون بروز اسیدوز لاکتیک می باشد. استاندارد طلایی برای تعیین آستانه لاکتات، اندازه گیری آن در خون است. گزارش شده است که در افراد ورزشکار اندازه گیری لاکتات بزاق می تواند به عنوان یک روش غیر تهاجمی جایگزین اندازه گیری لاکتات خون گردد. این مطالعه طراحی شد تا مشخص کند که آیا اندازه گیری لاکتات بزاق در مصدومین شیمیایی می تواند جایگزین اندازه گیری لاکتات خون گردد.روش کار: در این تحقیق 17 مصدوم شیمیایی به طور تصادفی انتخاب شدند. آن ها پس از یک دوره دو دقیقه ای برای گرم کردن، تا حد ممکن روی ارگومتر پدال زدند تا دیگر قادر به ادامه این کار نبودند. لاکتات خون و بزاق قبل، بلافاصله بعد و سی دقیقه بعد از ورزش اندازه گیری شد و با گروه کنترل که افراد سالم بودند و از نظر سن و جنس متناسب شده بودند، مقایسه گردید.نتایج: نتایج نشان داد که اگرچه لاکتات خون و بزاق بعد از ورزش در هر دو گروه افزایش می یابد (P<0.05) اما این افزایش، همبستگی معناداری را بین لاکتات خون و بزاق نشان نداد.بحث: در مجموع بر اساس نتایج این مطالعه می توان گفت: اندازه گیری لاکتات بزاق نمی تواند جایگزین مناسبی برای سنجش لاکتات خون باشد.